Geçen ay Amsterdam'daki CSS Day'e katılma şansı buldum; tasarım ve geliştirmenin kesişimine odaklanan bir "UI günü" ile daha derinlemesine, teknik CSS konularını ele alan konuşmacıların yer aldığı bir "CSS günü" olarak iki güne bölünmüş bir etkinlikti. Konuşmalar, konuşmacıların kendi geçmişleri kadar çeşitliydi ancak ortak bir nokta vardı: Bu hızlı değişim çağında, ürün insanları olarak otomasyon, makine öğrenimi ve yapay zeka için tasarım yapmaya hazır mıyız?

Otomasyon tasarımcılar için ne anlama geliyor?

Verimlilik adına iş akışlarının bir kısmını otomatikleştirmemiş bir ürün ekibinde çalışmak zordur. Makineler tekrarlanabilir görevleri ve ağır işleri üstlenebilirse, tasarımcılar daha anlamlı işler yapmaya odaklanabilirler. Peki bu durum, makineler tarafından oluşturulan işleri kullanma şeklimizi nasıl etkiliyor?

Tasarım stüdyosu Big Medium'un kurucusu Josh Clark, 'A.I. is your New Design Material' (Yapay Zeka Yeni Tasarım Malzemenizdir) başlıklı konuşmasında izleyicilere tam da bu soruyu yöneltti. Son teknolojideki en etkileyici gelişmelerden bazıları, tümü makine öğrenimiyle desteklenen yüz tanıma, tahmini metin ve görsel arama gibi şeylerdir. Ancak unutmamak gerekir ki; bu teknolojilerin tamamı hala kod üzerine kuruludur. Avantajı ise hata payının daha az olmasıdır. Tasarlandığı işin önüne hiçbir gerçek duygu, beklenti veya his geçemez.

Yine de insanlar olarak yüz tanıma başarısız olduğunda tüm sürecin doğası gereği kusurlu olduğunu varsayıyoruz. Ama gerçekten öyle miydi?

Josh'a göre iş makinelere geldiğinde anlaşılması gereken en temel şey budur. İnsani beklentilerimizi karşılamaması, teknolojinin kendisini otomatik olarak başarısız kılmaz. Bu şeyler, tanım gereği mantık üzerine inşa edilmiştir; bu da şu soruyu akla getiriyor: Bir robotun çözümü gerçekten yanlış olabilir mi?

Ürünlerimize makine öğrenimini dahil etmenin amacı hiçbir zaman tüm işi onlara yaptırmak değildi. Bunun yerine algoritmalar ve mantık tabanlı çözümler, daha iyi çözümlere daha hızlı ulaşmamızı sağlamak için insanlara yalnızca daha iyi bir içgörü sunmalıdır.

Kullanıcılarımızı bu temel düzeyde anlamamız, gerçekten daha iyi ürünler üretmemize yardımcı olur. Bu basit bir örnek olabilir ancak bir bilgisayar kendi kendine nasıl yürüyeceğini çözebiliyorsa, belki de bu çözümlerin neden ve nasıl oluştuğunu araştırmaya başlamanın zamanı gelmiştir.

Bilinmeyen gelecek için nasıl tasarım yaparız?

UIE Kurucu Ortaklarından Jared Spool soruyor: "Dün öğrendiğiniz en önemli şey neydi ve gelecekte yapacaklarınızı nasıl etkileyecek?"

Tasarımcılar ve araştırmacılar olarak, günümüz tasarımının taleplerini karşılarken bile aslında her zaman gelecek için ürünleri nasıl tasarlayacağımızı düşünmemiz gerekir. Özellikle işlerin son on yılda olduğu kadar hızlı ilerlediği bir dönemde bu zor bir görevdir.

Başlangıç olarak Jared, tasarım süreçlerimizin halihazırda nasıl değiştiğini geriye dönüp incelemeyi savunuyor.

UX/UI'ın birçok şirket için bir öncelik olmadığı zamanları hatırlıyor musunuz? İnternetin henüz kitlelerin ilgisini çekmediği bir dönemde danışmanlık yapan Jared, birçok şirketi bir ürünün kullanıcı deneyimini göz önünde bulunduran bir zihniyete yönlendirmeyi başardı.

Ancak bu, UX ve UI'ın yıllar içinde nasıl göründüğüne dair bilgi edinmemizi de sağlıyor; bu da bize bu kavramların gelecekte nasıl görüneceği konusunda daha iyi bir fikir verebilir. Jared, "UX Kırılma Noktası" adlı bir terimi ve buraya nasıl ulaşılacağına dair harika uygulanabilir adımları açıklıyor.

Geçmişte tasarımcılar masada bir yer edinebilmek için mücadele etmek zorundaydı. Şayet bugün (10 yıl önce yaptıkları gibi) kullanıcı deneyimini savunarak işe başlamıyorsanız, muhtemelen o dönüm noktasından başlamıyorsunuzdur. Sonuç olarak tasarımcılar, şirket içinde UX rolünün olgunlaşmasını ve UX'i neyin önemli kıldığının anlaşılmasını sağlamaya devam etmek zorundadır. Bir kuruluş son aşamaya geldiğinde ve şirketin yaptığı her şeyde UX tasarımını tamamen benimsediğinde, UX Kırılma Noktasına tam anlamıyla ulaşmış olur.

Kullanıcılar için mi yoksa kendimiz için mi tasarım yapıyoruz?

İnsanlar ne istediklerini düşündüklerini bilseler bile her zaman gerçekten ne istediklerini bilmezler. Bir UX psikoloğu olan Joe Leech'in belirttiği gibi: "İnsanlar daha fazla seçenek istiyor ama bunlarla başa çıkamıyorlar."

Peki ya kullanıcılarımız bize her zaman doğruyu söylemiyorsa, kullanıcılarımız için nasıl tasarım yapacağız? Bu en önemli sorulardan biridir ve kapsamlı UX araştırmalarının gerçekleştirmemize yardımcı olduğu bir şeydir.

2000'li yıllarda psikolog Sheena Iyengar ve Mark Lepper, tüketici seçimleriyle ilgili bir araştırma yürüttü. Yerel bir süpermarkete giderek mağazaya bir hafta sadece 6 çeşit reçel satmasını, ertesi hafta ise 30 çeşit reçel satmasını söylediler.

Ne kadar reçel satıldığına dair bir araştırma yaptılar ve herkesin şaşırtacağı şekilde, yalnızca 6 seçeneğin olduğu haftada daha fazla reçel satıldı. İlginç olan ise tüketicilere hangi haftayı daha çok tercih ettikleri sorulduğunda, 30 seçeneğin olduğu haftayı yanıtını vermeleriydi.

Joe bu analojiyi kullanarak tartışılması zor bir noktaya değiniyor: "Psikolojiden anlamayan bir tasarımcı, fizikten anlamayan bir mimardan daha başarılı olacaktır".

Kullanıcı araştırmaları ve bunların geniş bir yelpazede yapılması, ekiplerin bir kullanıcının isteklerinden ziyade ihtiyaçlarının kaynağına mümkün olduğunca yaklaşmasına yardımcı olur. Yanıtları daha büyük ölçekte incelemek daha fazla iştir ancak gerçek UX'in temelini oluşturmaya yardımcı olur.

Ayrıca Bakınız